Archiwum - Parafia p.w. św. Jana Marii Vianneya w Żabnicy

Przejdź do treści

Menu główne:

Parafia

    
Wielkopostne Rekolekcje Parafialne  
„IDŹCIE I GŁOŚCIE”

Parafia p.w. św. Jana Marii Vianney’a w Żabnicy
26-29 marca 2017 r.

26 marca 2017r. - Niedziela
              8:30    Godzinki do NMP - Żabnica
              9:00    Msza św. z nauką rekolekcyjną - Żabnica
             10:30   Msza św. z nauką rekolekcyjną - Czepino  
             12:00   Msza św. z nauką rek. dla dzieci - Żabnica
             17:00   Gorzkie Żale z kazaniem pasyjnym - Czepino

27 marca 2017r. - Poniedziałek
              17:00   Msza św. z nauką rekolekcyjną - Czepino
              18:00   Msza św. z nauką rekolekcyjną - Żabnica
              19:00   Nauka stanowa dla mężczyzn i kobiet  
              
28 marca 2017r. - Wtorek
              16:30   Spowiedź Święta dla wszystkich - Czepino
      17:00   Msza św. z nauką rekolekcyjną - Czepino
              17:30   Spowiedż św. dla wszystkich - Żabnica
      18:00   Msza św. z nauką rekolekcyjną - Żabnica
              19:00   Zakończenie - Żabnica
              
29 marca 2017r. - Środa (Dom Pomocy Społecznej  w Dębcach)
             11:30   Spowiedź św. – Dom Pomocy Społecznej
     11:45   Msza św. z nauką rekolekcyjną – Dom Pomocy Społecznej

               
Spowiedź św. - codziennie przed i po Mszy św.


    
Rekolekcje Wielkopostne dla dzieci Szkoły Podstawowej  
im. ks. Barnima I w Żabnicy.

Parafia św. Jana Vianney’a
27.03 –  29.03. 2017 r.


Niedziela
Msza św. na rozpoczęcie Rekolekcji szkolnych o godz. 12.00 z konferencją dla dzieci i rodziców.  

Poniedziałek:  9.30  - 12.30
Kl. "0"-I-II-III
     IV  - V – VI       
9.00 - modlitwa poranna, śpiew, konferencja
        posiłek – drożdzówki
        Droga krzyżowa
        Film  religijny

Wtorek: 9.30 – 12.30
Kl.   „0”  I –II - III
       IV – V -   VI       
                 
9.00 - modlitwa poranna, śpiew, konferencja
        spowiedź dla kl. IV-VI
        posiłek – drożdzówki
        Msza święta  
                     


                                             
                          
                                     
  
Reportaż z ferii zimowych - Żabnica 2017

  Radośnie, sportowo, tanecznie i pożytecznie, tak spędziła połowę zimowych ferii młodzież szkolna z Żabnicy, która nie wyjechała, a pozostała we wsi. I właśnie z myślą
o tych dzieciach panie z Koła Gospodyń Wiejskich „Barka” i druhowie miejscowej drużyny Ochotniczej Straży Pożarnej zorganizowali dla nich zajęcia. Okazuje się, że także obecnie organizacje te, wsparte  konkretną pomocą i autorytetem miejscowego proboszcza są niezastąpione w działalności społecznej, kulturalnej na rzecz swojej małej ojczyzny i jej mieszkańców.

  Od 20 do 24 lutego 2016 r. w świetlicy parafialnej przy parafii św. Jana Marii Vianney'a w Żabnicy, nie zależnie od pogody na zewnątrz, gromada dzieci bardzo emocjonalnie przeżywała wszystkie propozycje, które dla nich przygotowali organizatorzy. Każdego dnia dzieci, swoje szalone zabawy rozpoczynały krótką modlitwą, którą odmawiały wspólnie z księdzem Jerzym Brocławikiem proboszczem parafii w Żabnicy. Dzieci, jak to dzieci wolały się wspólnie z księdzem modlić, niż tańczyć razem
w kółeczku, ksiądz pewnie nie czuje współczesnych rytmów? Tak czy inaczej, wspólne zabawy trwały od godz 12-ej do 16-ej, były ciekawe konkursy z nagrodami, zawody sportowe m. in. gra w tenisa stołowego, strzelanie do celu z „wiatrówki”, oczywiście pod czujną opieką Andrzeja Grendy ze strzelnicy w Gryfinie. Bardzo atrakcyjny dla dzieci był pokaz zademonstrowany przez strażaków, zawodowców z Państwowej Straży Pożarnej z Gryfina. Były tańce w rytm najnowszych przebojów oczywiście w ramach balu karnawałowego, na okoliczność, którego pięknie przyozdobiono świetlicę. Wiele emocji wśród dzieci budziło wspólne pieczenie „pizzy”, przygotowywanie różnorakich sałatek i innych przysmaków, na te zajęcia przychodziło najwięcej dzieci, przeciętnie było ok 15-20 dzieci, a na zajęcia kulinarne przychodziło ich ok 30.

  Ma Żabnica szczęście, bo mieszkają w niej życzliwi i mądrzy ludzie, którzy podejmują działania na rzecz drugiego człowieka, nie pytając ile za to zarobią, taka postawa, niektórym może wydawać się niemodna, ale nadal jest szlachetna. Wszystkie prace organizatorzy wykonali społecznie, począwszy od opieki nad dziećmi, przygotowaniem na każdy dzień innego, atrakcyjnego programu, na przygotowaniu posiłków kończąc. Dlatego z serca należy dziękować za  dobro, którym obdarzają, prosimy więc o przyjęcie podziękowań panie: Katarzynę Gazińską, Urszulę Wawrzyniak, Hannę Mazurek, Zofię Grzegorzewską, Elżbietę Kosicką, Beatę Ordon i Katarzynę Poźniak oraz panów: Andrzeja Makułę, Kubę Makułę, Zygmunta Żukowskiego i Bartosza Dogodę. Tę życzliwość i bezinteresowność docenili także mieszkańcy spoza Żabnicy, którzy hojnie sponsorowali, ferie w świetlicy parafialnej, ciepłe bułki, pączki i ciastka ofiarowali: piekarze piekarni z Czepina i z piekarni w Pniewie, zaś nagrody ufundowała firma AM-AR.
Nie sposób pominąć w podziękowaniach, ks. Jerzego Brocławika, mimo wielu obowiązków każdego dnia znalazł czas, aby pobyć z dziećmi chociaż, przez pół godziny, starał się o to aby dzieci nie były głodne na zajęciach, a zajęcia atrakcyjne i to się się księdzu udało, z tańcem też nie było źle. Można by powiedzieć, no cóż takiego, w wielu wsiach pewnie było podobnie, może tak, ale dzieci stwierdziły, że w Żabnicy było po prostu fajowo!

    Bogdan Matławski




Ks. Roman Kempny
ROZPOCZYNAMY WIELKI POST


Środą Popielcową Kościół katolicki rozpoczyna  liturgiczny okres Wielkiego Postu. Jest to czas przygotowania
do  Wielkanocy, która w tym roku przypada 15 kwietnia. Wielkanoc jest  liturgicznym przeżyciem największego
i fundamentalnego wydarzenia  chrześcijaństwa — Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który  stał się człowiekiem i umarł dla zbawienia wszystkich ludzi.

Wielki Post to czas intensywnego życia duchowego, zerwania z grzechem  i nawrócenia do Boga, pokuty, walki
z własnymi słabościami i z mocami  zła. Z liturgii znika radosne „Alleluja” i hymn „Chwała na wysokości  Bogu”,
a dominującym kolorem szat liturgicznych staje się fiolet. W  tradycji Kościoła Wielki Post był też okresem intensywnego przygotowania  katechumenów do chrztu, który otrzymywali w Wielkanoc.

„Posypmy głowy popiołem...”
Tak śpiewamy w pieśni przeznaczonej na ten dzień. Podczas Mszy św.  kapłan posypuje głowy wiernych popiołem, wypowiadając ewangeliczną  formułę: „Nawróć się
i uwierz w Ewangelię” lub słowa z Księgi Rodzaju:  „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”. W ten sposób Kościół wzywa  indywidualnie każdego wiernego do nawrócenia
i pokuty za siebie i za  świat.

Zwyczaj posypywania głów popiołem na znak żałoby i pokuty znany jest w  wielu kulturach i tradycjach. Znajdujemy go zarówno w starożytnym  Egipcie i Grecji,
jak i u plemion indiańskich oraz na kartach Biblii,  np. w Księdze Jonasza czy Joela. Liturgiczna adaptacja tego zwyczaju  pojawia się w VII w. Pierwsze świadectwa
o święceniu popiołu pochodzą z X  w. W następnym stuleciu, w roku 1091, papież Urban II wprowadził ten  rytuał jako obowiązujący w całym Kościele. Z tego też okresu pochodzi  zwyczaj, że popiół do posypywania głów wiernych uzyskuje się z palm  poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku.

Już od II w. chrześcijanie wyznaczali specjalny okres jako  przygotowanie do świąt Wielkiej Nocy. Na początku było to zaledwie 40  godzin, czyli praktycznie tylko Wielki Piątek i Wielka Sobota. Później  przygotowania zabierały cały tydzień, aż wreszcie ok. V w. czas  przygotowania do Uroczystości Zmartwychwstania wydłużył się do
40 dni.  Kościół nawiązuje tutaj do 40 dni postu Jezusa na pustyni, a także  wspomina w ten sposób 40-letnią wędrówkę ludu wybranego z niewoli  egipskiej do Ziemi Obiecanej.
Post nie obejmował nigdy niedzieli — dnia, który zawsze jest radosną  pamiątką Zmartwychwstania. Z tego powodu do 6 tygodni Wielkiego Postu  dodano brakujące dni
i początek tego okresu ustalono właśnie na środę,  która później została nazwana Popielcem.

Czas modlitwy i umartwienia

Hymny liturgiczne następująco wyrażają istotę tego okresu: „Dałeś nam  przykład, o Jezu, czterdziestu dni umartwienia; aby w nas ducha  odnowić, wymagasz postu
i skruchy” albo w innym miejscu: „Jak naród  wybrany idziemy za Tobą, nasz Boże i Wodzu, co w słupie ognistym  wskazujesz nam drogę pośpiesznej ucieczki z krainy grzechu i śmierci”. Minimum praktyk pokutnych na Wielki Post zostało wyznaczone przez  prawo kościelne. Jednakże cały ten okres liturgiczny jest wezwaniem
do  pełnienia dzieł miłosierdzia, jałmużny i wzmożonej modlitwy.

Szczególnymi nabożeństwami Wielkiego Postu są: Droga Krzyżowa  odprawiana zwykle w piątki oraz niedzielne Gorzkie Żale. Katechizm  Kościoła Katolickiego przypomina, że bez nawrócenia serca, czyny pokutne  pozostają bezowocne i kłamliwe. I odwrotnie — nawrócenie wewnętrzne  skłania do uzewnętrznienia takiej postawy przez widzialne gesty i czyny  pokutne (por. KKK 1430).






ks. Ryszard Groń
Symbole i znaki Wielkiego Postu


Rola Wielkiego Postu w roku liturgicznym jest  niebagatelna. Czas ten pomaga nam przeżyć tajemnice naszego zbawienia i  doświadczyć je na nas samych.
Liturgia pod tym względem proponuje nam  różne znaki i symbole, czerpiąc obficie z utartej wcześniej tradycji  ludzkiej, której Bóg przydaje zbawczą treść.
Warto przyjrzeć się tym  symbolom i znakom, by zrozumieć przesłanie zbawczego planu Boga również
w  stosunku do każdego z nas.
Oczywiście skoncentrujemy się tylko na tych  najbardziej charakterystycznych dla Wielkiego Postu.


 

Okres czterdziestu dni

Wielki Post trwa 40 dni. Jest to liczba symboliczna na oznaczenie  specjalnego czasu przygotowania na rzeczywiste spotkanie z Bogiem.  Człowiek, z racji swojej małości
i grzeszności, potrzebuje stanąć przed  Bogiem odpowiednio przygotowany, a do tego potrzebny mu jest najpierw  czas. Prorocy długo przygotowywali się na spotkanie
z Bogiem,  szczególnie wtedy, kiedy czekała ich ważna do spełnienia misja. Mojżesz  przez 40 dni i nocy przebywał na górze Synaj poszcząc, by otrzymać  wreszcie tablice
10 przykazań. Eliasz, mocą pokarmu niebieskiego, szedł  przez 40 dni i 40 nocy aż do Bożej góry Horeb, by doświadczyć spotkania z  Bogiem w postaci cichego poszumu wiatru. Nawet pogańscy Niniwici,  dzięki pracy Jonasza, potrafili przez 40 dni pościć, by przebłagać Boga i  przekonać Go do ocalenia ich miasta od zagłady. Tym bardziej Jezus,  idąc za przykładem tego symbolicznego znaku, udaje się na pustynię, by  przez 40 dni przygotować się do swojej misji zbawczej. Każdy z nas
w  okresie Wielkiego Postu otrzymuje więc swoje 40 dni, czas na  przygotowanie do szczególnego spotkania z Bogiem w tajemnicy zbawienia

Przebywanie na pustyni

Okres 40 dni przygotowania na spotkanie z Bogiem ma również  szczególne miejsce: na pustyni, z dala od zgiełku świata i jego uciech,  tzn. w ciszy, tam, gdzie rzeczywiście można Boga usłyszeć w głębi  swojego serca. Oddalenie pustynne, niekoniecznie musi oznaczać dokładnie  pustynię. Chodzi raczej o każde miejsce odosobnienia, które bardziej  sprzyja temu spotkaniu. Prorocy i rzesze świętych z reguły wybierali  pustynie, gdzie z powodu braku pokarmu i wody, doświadczali swojej  niewystarczalności, a tym samym głębszego pragnienia Boga. Taki jest  również przypadek Jezusa, który po ludzku chce nam pokazać, gdzie  najpierw należy szukać Boga: z dala od zgiełku świata w głębokiej ciszy  własnego serca. Tę pustynię czy oddalenie musimy sobie zapewnić sami,  żyjąc z dala od hulanek i zabaw tego świata.
Posypanie głowy popiołem
Gest posypania głowy popiołem jest pierwszym momentem i znakiem  wejścia człowieka na drogę spotkania z Bogiem. Przebywanie na pustyni,  by nie było jałowe, wiąże się najpierw z przyjęciem odpowiedniej postawy  wewnętrznej człowieka: przyznanie się do własnej niegodności i  grzeszności. Jest to znak uznania swojej pozycji i miejsca w obliczu  Boskiego majestatu i miłosierdzia, które nazywa się pokorą. W tradycji  Izraela, oprócz innych znaczeń: smutku, bólu i żałoby, wyrażał go  zewnętrzny gest posypania głowy popiołem. Stawiał on człowieka w  prawidłowej pokornej postawie do Boga przypominając, że jest nikim  (prochem) ze swoją pychą („Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz”),  dlatego potrzebuje nawrócenia, co przypominają słowa kapłana podczas  posypania popiołem: „Nawracajcie się
i wierzcie w Ewangelię”.

Post, jałmużna i modlitwa


Postawa pokory (wyrażona w posypaniu głowy popiołem) wprowadza  człowieka w atmosferę pustyni, czyli koniecznego odosobnienia, gdzie  odbywa się powolny proces spotkania z Bogiem. Atmosferę tę stwarzają:  post, jałmużna i modlitwa, trzy podstawowe biblijne działania człowieka  jako swoiste znaki jego nawrócenia i pokory. Wszystkie te elementy były  wcześniej wykorzystywane przez proroków Izraela i świętych Kościoła, już  nie mówiąc o samym Jezusie, który na pustyni pościł i modlił się, by w  swoim czasie oddać swoje życie na krzyżu. Działania te w efekcie są  wyrazem naszej miłości, wewnętrznej zadumy i powagi nad tajemnicami  zbawienia, które wprowadzają w samo centrum środowiska Bożego. One w  sumie stanowią treść przebywania na pustynnym odosobnieniu, by uczyć nas  słuchania woli Bożej i wrażliwości na prawdziwe potrzeby drugiego  człowieka.

Kolor fioletowy

Wielkopostną atmosferę przebywania człowieka na pustyni oddaje kolor  krwi (czerwony) zmieszany z niebiańskim celem (niebieski), czyli:  fiolet, znak żałoby i smutku, mozolnej pracy i udręki, typowej dla  środowiska pustynnego, gdzie wszystko jest wybrakowane i o wszystko  trzeba walczyć, by w końcu cieszyć się owocami spotkania z Bogiem. Jest  to zarazem znak przelania krwi Syna Bożego, który obniżył nam wyżyny  błękitnego nieba.

Nabożeństwo Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali

Trzy podstawowe działania wielkopostne, tj. post, jałmużna i  modlitwa, są karmione treściami zbawczymi, dzięki którym dokonało się  zbawienie. Chodzi tu
o nabożeństwa wielkopostne, jako formy ciągłego  przypominania o miłości Bożej względem człowieka; miłości, która oddała  się na krzyżu za nasze grzechy.
Relacja o tej miłości, tak pieczołowicie  przechowywana w sercu Matki Jezusa, zachowała się w przekazach  biblijnych, i jako taka była przedmiotem medytacji mnichów i ojców  pustyni. Z czasem jednak w postaci uproszczonej i ludowej stała się  treścią specjalnych nabożeństw wielkopostnych: rozważania Drogi krzyżowej Jezusa Chrystusa krzewione przez zakony żebracze (XII w.), oraz pobożne rozpamiętywania Męki Pańskiej w postaci tzw. Gorzkich żali zachowanych wyjątkowo
w polskiej religijności od XVIII w.

Zróbmy wszystko, abyśmy w okresie Wielkiego Postu, w który wkraczamy  po raz kolejny tego roku, wykorzystali czas nam dany i stworzyli  atmosferę pustyni
w naszym sercu. Posypmy nasze głowy popiołem i  rozpocznijmy krwawą walkę z naszymi wadami i egoizmem stosując  oręż cnót i działań wielkopostnych, by spotkać Boga w głębi serca.  Wspierajmy się przy tym ogniem miłości, która pchnęła Syna Bożego na  krzyż, przypominając się podczas każdego nabożeństwa.




 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego